The only person I thought I could count on and would have beside me my whole life, is the only person who doesn’t know almost anything about me today. The sad thing is I still feel heartbroken enough to write it here in English because that way it feels less harsh and realistic. It’s been about 8 years since I realized this little fact and thankfully, met people who have been there for me more than she has ever been. I just wish she can meet decent people she can truly trust too.

Güzel bir yıl oldu kanımca, getirdikleri ve götürdükleriyle. Seneler sonra 2009′a geri dönmek isteyeceğim bundan eminim. 2010 için şüphe besliyorum ama bu aralar ya bana ters geliyor ya da boşuna kendisine takmış durumdayım. Bekleyip göreceğiz. Herkese iyi seneler.

[EDIT]: Dün Andrew ile konuştuktan sonra 2010 için iyi şeyler hissetmeye başladım. Seni sevebilirim 2010, kar da yağarsa ilk aylarında çok sevebilirim hatta.

Hava, sözüm sana! Seni hiç sevmedim! Kendine gel, dereceni düşür, kendine ve mevsimine yakışır koşullarda davran! Böyle kendini sonbahar sanmalar, mart ayını anımsatmalar falan. Nedir yani bu ayaklar? Kendin ol, özüne dön, hepimizin sevdiği yakından tanıdığı koşulları bulunduğun yanlıştan dönerek bize yaşat; zira ben öyle bildiğin, tanıdığın insanlara benzemem. TEK TOKATLA AKLINI ALIRIM!

Dear Sera,

I came here and saw your post. You’re right; you have always been and probably always will be. However, I can’t help it. I will try harder but it will not change a thing. Unlike you, I can’t learn from my mistakes. I truly hope you can take over the body we both exist in, for I agree that you are the only one who can help us both.

Love,

Sera

Dear Sera,

When will you learn to listen to me? I got tired of saying “I told you so.” Please surprise me this time.

Your friend,

Sera

Although, her, asking her partner to move in with her in the next episode did seem a little inconsistent.

Müthiş bir rüzgar saçlarımı savuruyor, etrafta lavdan dalgaların ateşi, suratımı ve vücudumu yalıyor; etraf cehennem gibi ama ben ileri doğru gidiyorum. Bir yandan da üzerimde ağır bir zırh ve elimde zırhtan daha ağır bir kılıç var; her yanımı sarmış iblislerimle savaşmaya çalışıyorum. Peki ne için? Kıçıma ulaşmak için! Dağların tepesine inşaa edilmiş bir kalenin, bir kulesine kıçımı kapamışlar, bilgisayarı da gardiyan niyetine koymuşlar sanki. Kıçımı bir ayırabilsem bilgisayarın başından hayatıma kavuşacakmışım gibi geliyor ama bilemiyorum da. Alışmış kudurmuştan beterdir derler. Öte yandan ben hem alışıp, hem de kudurmuş olabilirim. Ne bu böyle ya? Hayat mı Allah aşkına? Saat olmuş gene 03:55, ben oturmuşum blog yazıyorum. Neden? Çünkü listemde konuşacak kimse yok. Olsa 5′e kadar oturacağım. Ben de bazen kontrol duygumun zaaflarıma yansımasını istiyorum fakat olmuyor. Fakat kararlıyım, kıçıma ulaşıp onu bilgisayardan kurtaracağım. Sonra kıçım ve ben birlikte yayılıp kitaplar okuyacağız, yatma vaktimizi insansı saatlere çekeceğiz ve zamanımızı daha fazla boşa harcamayacağız. Tanrı’m kimsenin kıçını bilgisayarların gardiyan olduğu, gidiş yolu tuzaklarla dolu kulelere kapamasın.

Dipnot: Başlık, JYLT adlı grubun Life Like Dream adlı cover’ına aittir. Ben sevdim, siz de sevin çünkü güzel. Dipnotun ilk cümlesi de anayasa maddesi gibi oldu; 3. maddenin 4. fıkrası sanki. Amaaaan. Ne bileyim ben.

Dipnot 2: Sanki modemi kaparsam bu iş olacakmış gibi geliyor aslında. Küçük adımlarla başlamak lazım.

Öncelikle buradan tek başına çocuk büyütmeye çalışan bütün annelere ve babalara sabır dilemek istiyorum. Çocuk büyütmek zor zanaat. Ebeveynlerimizi sevelim. Bence her ilgili ebeveyn için heykel dikmeliyiz. Bunu anladım, gördüm ve hissettim. Annem hep “Çocuğun olunca anlarsın” derdi de inanmazdım. Çocuğum olmadı ama papağanım oldu. Sabrımın sınırları don lastiği gibi genişlediğini hissedebiliyorum. Duygusal laçkalaşma için ise herhangi bir benzetme bulamadım.

İkinci paragrafımda Jazz’ı elden beslenmeye alıştıran çocuğa seslenmek istiyorum: İNŞALLAH SABAHIN 7:47′SİNDE UYANIP MAMA İSTEYEN BİR ÇOCUĞUN OLUR SENİN DE!!! UMARIM MAMASINI DA ÜSTÜNE TÜKÜRÜR!! BEN ÇEKİYORUM SEN DE ÇEK LAN!

Üçüncü paragrafımda ise kendimi telkin ediyor olacağım. Burayı geçip sonucu okuyabilirsiniz isterseniz. Evet, başlıyorum: Sera, yarın okula gidecek ve eğleneceksin. Özlediğin arkadaşların ve Emre var. Bence her şey süper olacak. Bence kalkabilirsin sabah. Buna inanıyorum. Change, we can, Sera. ORRAAAAYT!

Sonuç olarak, Cafe Palace’ın porsiyonları gerçekten çok büyük. Bir de Adana’dan, geçirdiğim sabah cinnetlerinden birinde, bir başka Jazz’ı besleme seansı esnasında  mama sipariş etmiştim acaba nerede o. Umarım yarın gelir ama evde de biri olur. Olmazsa ne olur bilemiyorum.  Ayrıca 30 TL’de ütülmüş olabilirim ama bunu yarın okulda öğreneceğim. Öğrendiğim zaman bu yazıyı edit’lemeyeceğim. Sanki hiç ütülmemişim gibi yapacağım. Alternatif gerçekliğimde kendime küçük bir dünya kurdum, ütülmüşsem bir süre orada yaşayacağım.

PS: (500) Days of Summer çok güzeeeeeeel. Bence herkes gitsin izlesin. Şimdi sırada Julie & Julia ve New Moon var. Kesin izlemek lazım.