Bugün düşünüyorum; kendimi bir başkasının yerine koyuyorum ve geçmişe dönüyorum. Hissettiğim şey acı ve öfke. Sonra başka bir varsayımda bulunuyorum, bir takım şeylerin olmadığını hayal ediyorum. Her şey daha dengeli geliyor. Büyük bir günahın son 22 yılını sırtlamaya zorlandım. Doğal olarak, benim “keşke”lerim var.

I  have a picture of him in my head. He is smiling. I can’t say it was unexpected but still…  My aunt said he had plans. Renewing the furniture at home, redecorating their summerhouse…  Every second passing with the absence of a thought, he is smiling.

When The Lights Go Out – Halflight

Şu an içeride oturmuş, X Hanım ile, yemek duasının yemekten önce mi sonra mı edilmesi gerektiği konulu bir beyin fırtınası yapıyor olman ve Hristiyanların önce etmelerinin ne kadar saçma olduğunu savunman gerçekten kelimelerle ifade edilemeyecek kadar mantıksız. “Ya yemeği yemeden ölürsem? O zaman ne olacak?” gibi iki soruyu sarfederek de olaya son noktayı koymuş durumdasın. Farkında olmadığın, inanç algındaki çürüklük de tam burada gizli. Bunun dinle ya da duanın sırasıyla alakası yok. Eğer şükran duası ediyorsan, bunu, yemeği bulduğun için, Tanrı o yemeği sana bahşettiği için edersin. Çünkü bu karşılık beklenmeyen bir sevgi gösterisidir. Önce ya da sonrasının önemi yoktur. Önemli olan, eğer gerçekten inançlıysan, farkında olup takdir edebilmektir. Parayı veren düdüğü çalar mantığıyla inanç olmaz. Üzgünüm.

I have no idea what happened here but some of my posts are gone. Is that a big whoop? No, it’s not but it sure is very annoying.

To summarize my feelings and the sentences above, I’m going to write one rhetorical question in Turkish: Bütün cenabetlikler beni mi bulur?